Ses çıkartmam
Siz de onlardansanız bu yazıyı hak vererek okuyacaksınız. Değilseniz zaten “diğerlerinden”siniz demektir...



***


Yıllar ama hakikaten çok yıllar önce... Yirmili yaşlarımın ilk yılları. İlişkiler içinde nasıl davranmam gerektiğine dair el yordamı, düşe kalka, deneye yanıla öğrenim gördüğüm yıllar diyelim... Sevdiğimi bildiğim ama sevilip sevilmediğimden emin olamadığım garip, sancılı bir durum içindeyim o tarihte. Hep bekliyorum. Bir akşamüzeri bir telefon geliyor, bir plan program yapılıyor, bir gülünüyor, bir sohbet ediliyor, diyorum ki “hah tamam, seviyor beni, kesin!”

Ama ertesi gün ses seda kesiliyor. Bir hafta, on gün çıt yok. Ben yine beklemeye geçiyorum. Bir süre sonra, kendimi dolduruşa getirip bir cesaret arıyorum. Karşımdaki ses öyle hayattan bezgin, öyle mutsuz ki aradığıma pişman oluyorum o an. Oluyorum ama kendime de hemen yeni bir teselli buluyorum: “Çok zor günler geçiriyor, aşk meşk kafasını karıştırıyordur şimdi, ben anlayışlı olayım, bekleyeyim, nasılsa düzelecektir...”

Hayatımız boyunca ne çok yapıyoruz bunu! Başkalarının bize yönelik her türlü yanlışına onların yerine bahaneler bularak kendimizi oyalayip duruyoruz...


***


Bir ileri bir geri, vakit geçip gitti... Sevdiğim ya da sevdiğime kendimi inandırdığım kişinin iniş çıkışları devam ederken yorulmaya başladım artık. Çünkü bu sevimsiz davranışlara izin verdikçe onun gözünde daha da değersizleşiyordum. O gözlerdeki değersiz “ben”le karşılaşmak ise beni daha da yıkıyor, çevremdeki tüm sosyal ilişkilere de kendimi “değersiz” sunduğum, kendimi öyle gördüğüm için tuhaf bir çöküş yaşıyordum.. Bu bir domino taşı etkisidir. Birbirinin üzerine yıkılır gider bilirsiniz...

Bütün bu olanlardan sonra onu suçlamak en kolayıydı. “Değerimi bilmiyor, onu ne kadar sevdiğimi göremiyor, ona verdiğim kıymeti, sabrımı, sessizliğimin nedenini, onu nasıl yücelttiğimi anlamıyordu. Kötüydü işte...”

Ve bir akşam...


***


Kalabalık bir toplulukla konsere gitmiştik. Biz kızların üzerinde şık, askılı elbiseler vardı. Erkekler ise takım elbiseliydi. Bir ara salon o kadar soğudu ki üşüdüm ve kollarımı ovuşturdum. O ise hemen yanımdaki koltukta oturuyordu. Ceketini çıkardı. İçimdeki mutluluğu anlatamam size. “İşte bu” dedim. “İşte bu küçücük hareket her şeyi bitirir. Her şeyi unutturur” Ceketi omzuma yerleştirmesi için öne doğru eğildim. Ve o anda...

Ceketi benim değil diğer tarafında oturan “sevdiği kadının” omzuna bıraktı...

O anda anladım. Benim o öyküdeki yerim bu kadardı... Yere bir şey düşürmüşüm de onu aramak için eğilmişim gibi yaptım birkaç dakika... Gözümdeki yaşları içeri ittim ve konser sonrasında veda ettim hepsine, evimin yolunu tuttum... Uzun bir süre görmedim onları. Şimdi ikisi de ayrı ayrı sevdiğim arkadaşlarım...


***


Hayatta gerçekten sevildiğimi, bana değer verildiğini düşündüğüm anlar ve yerler vardır. Sabır ve emek vermeye çok inanırım. Gereksiz tepkiler vermemek için çok düşünür, ses çıkartmam.

Beklerim.

Anlaşılabileceğime, insanların ne olursa olsun içlerinde bir parça merhamet kalabileceğine ve vefaya inanmak isterim.

Mesela yıllardır kendimi ait hissettiğim yerlerdeki değişimleri başlangıçta ürksem de kabul etmeye gayret edebilirim. İş dünyasının hoyratlığıdır derim ve bir sürü “beni değersizleştirebilecek” detayı es geçebilirim. Ya da birbirimizi çok sevmemize gerek yok; tanışılıklığımıza, ortak dostlarımıza rağmen orada burada şuursuzca yazı yazanları, konuşanları bile “çocuksu bir geri kalmışlık” içinde değerlendirebilirim. Ama.. Dışarıda yağan sabah yağmuruna bakıyorum ve görüyorum ki onca yılın sonunda ben de herkes gibi yoruluyorum işte...

Ve yanlışlara kılif bulmak istemiyorum.

Çok mu zor tamamlanmış insanlar bulmak?

iclal aydin